در حالي كه هنوز نتيجه نهايي شمارش آراي شوراي شهر تهران اعلام نشده است، آمارها حكايت از انتخاب كانديداهايي با گرايش‌هاي مختلف دارد و در اين ميان اصلاح‌طلبان پس از انزواي يك سال و نيمه، توانستند 20 تا 25 درصد كرسي‌هاي شوراهاي شهر كشور را به خود اختصاص دهند و به نوعي از خمودگي سياسي بيرون آمده، وارد گود شوند.

* مجموع آراي اصلاح‌طلبان در انتخابات رياست‌جمهوري را شايد بتوان تا 45 درصد برآورد كرد. آراي مهدي كروبي، مصطفي معين، محسن مهرعليزاده و تعدادي از آراي هاشمي رفسنجاني در مرحله د‌وم، روي هم رفته نتيجه‌اي كمتر از 50 درصد آرا را براي آنها به همراه داشته است اما در انتخابات اخير، در حالي كه سهم اصلاح‌طلبان از 45 درصد سال گذشته، به 20 درصد كاهش پيدا كرده است. يعني ميزان مقبوليت و اعتماد مردم به اصلاح‌طلبان، نه تنها افزايش پيدا نكرده، بلكه طي 5/1 سال با افت 50 درصدي مواجه شده است. از اين روست كه با قاطعيت مي‌توان گفت، اصلاح‌طلبان در اين انتخابات با شكست مواجه بوده‌اند، نه پيروزي. هرچند با تنوع كانديداها بار ديگر در ساختار حاكميت كشور مشاركتي 20 تا 25 درصدي يافته‌اند و البته اين امر را بايد به فال نيك گرفت و بابت آن به آنان تبريك گفت.

* ناكامي‌هاي شوراي شهر اول، كه اوج اختلافات اصلاح‌طلبان در آن به منصه ظهور رسيد و نيز انتخابات مجلس هفتم شوراي اسلامي و نهمين دوره رياست‌جمهوري كه در آنها هم تفرقه و تشتت، موجب شكسته شدن‌ آرا و بيرون نيامدن اصلاح‌طلبان از صندوق‌هاي رأي شد، در اين دوره از انتخابات با عبرت از اشتباهات گذشته، اصلاح شد و موجب ائتلاف قاطع قريب به اتفاق گروه‌هاي اصلاح‌طلب شد و چنان شد كه سيد محمد خاتمي رسيدن تمام اصلاح‌طلبان به ائتلاف واحد را به درستي يك پيروزي خواند، اما به رغم وحدت نيروهاي دوم خردادي، آنها از كسب اكثريت آرا باز ماندند و از آن سو در حالي نيروهاي مقابل و طيف اصولگرايان با اكثريت آرا پيروز شدند كه با يكديگر به وحدت نرسيده و چندگانگي را تجربه مي‌كردند.

متن كامل را در اينجا بخوانيد.