تا چند سال ديگر، مشعل المپيك به پكن مي‌رسد. هزاران خبرنگار از سراسر جهان براي پوشش خبري بزرگ‌ترين واقعه ورزشي جهان به پايتخت چين سرازير مي‌شوند، اما همه آنان بايد با قوانين سخت چين كه براي چندين دهه است بر خبرنگاران خارجي اعمال مي‌شود، كنار بيايند.

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، خبرنگاران بدون مرز در گزارشي در اين زمينه مي‌نويسد: به عبارت ديگر هزاران روزنامه‌نگار و خبرنگاري كه در آژانس خبري رسمي شينهوا كار مي‌كنند، موفقيت بازي‌هاي المپيك را بدون توجه به شفافيت خبري تضمين مي‌كنند. درواقع، شين‌هوا در قلب سيستم سانسور و عدم اطلاع‌رساني قرار مي‌گيرد كه توسط حزب كمونيست چين (CPP) از زمان رسيدن به قدرتش در سال 1949 تأسيس شد.

بزرگ‌ترين آژانس خبري دنيا هم‌اكنون توسط عده‌اي از رسانه‌ها به عنوان خبرگزاري معتبري مورد توجه است (مثلا گوگل‌نيوز كه اغلب گزارش‌هاي آنها را منتشر مي‌كند) درست مانند ديگر خبرگزاري‌هاي بين‌المللي. تعداد زياد بازديدهاي اينترنتي از سايت هفت‌زبانه اين خبرگزاري (Xinhuanet.com) و توزيع رايگان گزارش‌هايش در بسياري كشورها، شين‌هوا را به بازيگر مهمي در زمينه اخبار بين‌المللي تبديل كرده است.

شين‌هوا هم‌اكنون روزانه حدود هزار گزارش منتشر مي‌كند؛ هفتصد عدد در مورد اخبار بين‌المللي و سيصد عدد راجع به اخبار داخلي.

گزارش تحقيقاتي سازمان خبرنگاران بدون مرز با همكاري يك خبرنگار فرانسوي كه دو سال را براي شين‌هوا كار كرده بود، نشان داد كه اين خبرگزاري، هنوز هم بازوي تبليغاتي منافع حزب كمونيست چين است.

هدف شين‌هوا حفظ انحصار خبري CCP است. به تعريف دولت، آنها «چشم، گوش و صداي چين هستند». شين‌هوا بزرگ‌ترين مركز جمع‌آوري اخبار و انتشار آن در كشور چين است. هيچ خبري به ويژه هيچ خبر حساسي نبايد بدون انتشار در شين‌هواي قدرتمند به ديگر رسانه‌ها برسد.

شين‌هوا در سال 2000، هفتادمين سال تأسيس خود را جشن گرفت. بنياد اوليه اين آژانس؛ يعني چين سرخ، در منطقه «روئي جين» در شرق استان «ژيانگ‌جي» تأسيس شد. اين آژانس نام كنوني‌اش را در ژانويه سال 1937 برگزيد. پس از تأسيس جمهوري خلق چين در اكتبر 1949 شين‌هوا به يك آژانس دولتي تبديل شد.

اين آژانس از زمان تأسيس خود، مهم‌ترين كانال تبليغاتي CCP براي رسانه‌هاي چيني بوده است. شين‌هوا تأمين‌كننده مهم‌ترين عناوين خبري داخلي و خارجي رسانه‌هاي ديگر (دست‌كم 360 ايستگاه راديويي، 369 ايستگاه تلويزيوني، 2119 روزنامه و 9038 گاهنامه) است.

بزرگ‌ترين آژانس خبري جهان
بر پايه آمار رسمي، اين آژانس 8400 كارمند دارد (خبرگزاري فرانسه تنها 2000 نفر پرسنل دارد) كه 1900 نفر آنان خبرنگار و نويسنده هستند. «تيان كانگ مينگ»، مدير اين خبرگزاري در رده وزرا به شمار مي‌رود كه تحت حمايت افراد دولتي بسياري است.
شبكه جمع‌آوري و تحليل اخبار اين خبرگزاري به سه بخش عمده تقسيم مي‌شود: «سازمان مركزي، شعب داخلي و شعب خارجي».

سازمان مركزي در پكن است. اين سازمان شامل اداره اخبار ملي، اداره اخبار بين‌المللي، اداره اخبار ملي براي مشتريان خارجي، اداره منابع اخبار، اداره عكاسي خبرنگاري، اداره انتشار اخبار، اداره اخبار اينترنتي و مركز اطلاعاتي است.

شين‌هوا داراي 31 شعبه در 29 استان چين، هنگ‌‌كنگ و ماكائو است. آنها داراي دفاتري در پنجاه شهر چين و يك شعبه نيز در تايوان هستند.

البته مقامات تايپه‌اي در آوريل 2005 به علت ايجاد اختلال آنها در روابط پكن با اين سرزمين ملي‌گرا، اين دفتر را بستند. اين خبرگزاري همچنين داراي شعباتي در پليس خلق چين، 105 كشور جهان و چندين زيرشاخه در هنگ‌‌كنگ، نيويورك، مكزيكو، نايروبي، قاهره، پاريس، مسكو، ريودو ژانيرو است. اين خبرگزاري جزو معدود خبرگزاري‌هايي است كه هم در پيونگ‌يانگ و هم در رانگون نمايندگي دارد.
شين‌هوا فراتر از امپراتوري رسانه‌هاي دنيا حدود چهل سرويس ويژه در موضوعات مختلف دارد (زندگي روستايي، اقتصاد، ورزش، عكس و... ).

خبرنگاران شين‌هوا
دانشجويان از ابتدا به عنوان خبرنگاران بالقوه اين آژانس تلقي مي‌شوند. معمولا بهترين دانشجويان دانشگاه براي اين كار انتخاب مي‌شوند و مطمئنا به اصول حزب نيز پايبندند. امتحان ورودي آنها در سه شهر پكن، شانگهاي و نانكين برگزار مي‌شود كه مهم‌ترين دانشگاه‌هاي چين هم در آنجا قرار دارند و پس از آن، مصاحبه با متقاضي است كه معمولا به زبان انگليسي است و با دو پرسش آغاز مي‌شود: «چرا مي‌خواهي خبرنگار شوي؟» و «چرا شين‌هوا را انتخاب كرده‌اي؟».

بنا بر آمار داخلي، حدود 80 درصد خبرنگاران اين آژانس، عضو CCP هستند. معمولا خبرنگاران جوان‌تر بيشتر تحت نظرند، به ويژه هنگامي كه در خارج هستند.

سازمان تبليغات چين، نحوه خبررساني شين‌هوا را زير نظر دارد، به گونه‌اي كه هر خبر يا گزارش، بايد دست‌كم معيارهاي ايدئولوژيك و ژورناليستي را داشته باشد. مسائلي مانند انتقاد از اعضاي دولت يا حزب كشورهاي دوست و اصطلاحات حساسي مانند «استان چيني تايوان» يا «تايواني‌هاي چين» يا «منطقه خودمختار تبت» و... اين سازمان، قواعد و مقررات خود را مرتب به روز مي‌كند و در واقع غيرمستقيم و غيررسمي اداره‌كننده شين‌هواست.
مترجمان بايد ماهانه حدود شصت گزارش ارائه دهند و در ازاي هر مورد، چهل يووان دريافت مي‌كنند.
در سال‌هاي 2004 و 2005 نيز به ترتيب قوانين سخت‌تري مبني بر منع انتقاد روزنامه‌نگاران از مقام‌هاي استاني و پايتخت تصويب شد.

به هر حال، دو سال مانده به رقابت‌هاي المپيك پكن، مقامات چيني بايد اصلاحات گسترده‌اي را در رسانه رسمي خود انجام دهند و اين وظيفه جامعه بين‌الملل و به ويژه كميته بين‌المللي المپيك است كه به پكن در مورد آزادي اطلاعات يادآوري كند.