روزنامه آمريكايي «واشنگتن‌تايمز» هم‌زمان با سفر چاوز به مسكو و تهران، در گزارشي از آنچه «اتحاد ضدآمريكايي با محوريت چاوز» ناميد، به شدت ابراز نگراني كرد.

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، اين روزنامه نوشت: وزارت امور خارجه آمريكا در ماه مي اعلام كرد، ونزوئلا نيز در ليست كشورهايي قرار گرفته كه در مبارزه عليه تروريسم با اين كشور همكاري نمي‌كند و به همين دليل، معاملات تسليحاتي با رژيم «هوگو چاوز» را ممنوع اعلام كرد.

چاوز اين هفته به روسيه رفته بود تا موافقتنامه تسليحاتي بزرگي را با اين كشور امضا كند و هم‌زمان تحريم تسليحاتي كشورش را بشكند. بنا بر گزارش‌ها، اين معامله سه ميليارد دلاري شامل 24 جت جنگنده، 20 بالگرد نظامي و صد هزار قبضه سلاح سبك جنگي است.

تحريم تسليحاتي آمريكا، ونزوئلا را از وارد كردن قطعات مورد نياز براي جت‌هاي جنگنده F16 محروم مي‌كند.
اين معامله از نظر نظامي آمريكا را تهديد نمي‌كند، اما ممكن است تأثيري منفي در منطقه داشته باشد، به ويژه اين‌كه وزارت امور خارجه اعلام كرده كه اين سلاح‌ها، فراتر از نيازهاي تسليحاتي دفاعي اين كشور است.

اين معامله همچنين روابط آمريكا و روسيه را نيز تحت تأثير قرار مي‌دهد. هرچند پوتين اعلام كرده بود كه اين معامله عليه كشور ثالثي نيست، اما تمايل او براي مورد توجه قرار ندادن درخواست‌هاي واشنگتن (كه با معاملات تسليحاتي موافق نيست)، تنها تذكري به واشنگتن است كه روسيه بيش از پيش، متمايل به خودمختاري در سياست خارجي خود است.

امضاي اين قرارداد تسليحاتي با پوتين، تنها يكي از اهداف چاوز از اين سفر است. او علاقه‌مند به ايجاد يك اتحاد ضدآمريكايي با محوريت خودش است. انتقام‌جويي عليه آمريكا، باعث شده بود كه چاوز، پول نفتش را به آمريكاي جنوبي سرازير كند تا بنياد مالي چنين اتحادي را تشكيل دهد. او تاكنون توانسته است «اوو مورالس» از بوليوي و «فيدل كاسترو» از كوبا را كه هر دو از نظر ايدئولوژيك، نزديك به او هستند، با خود همراه كند. او همچنين توانسته، دوست ديگري نيز پيدا كند؛ رئيس‌جمهور بلاروس «الكساندر لوكاشنكو» كه هم‌اكنون بيش از پيش به او نزديك شده است.

روابط چاوز با تهران كه در اين سفر به اين كشور نيز مي‌رود، بسيار زياد و خطرناك‌تر است. اين دو كشور پيش از اين در مورد مانورهاي نظامي مشترك به توافق رسيده‌اند. چاوز در حمايتش از برنامه هسته‌اي ايران فعال بوده و دو كشور به توافق‌هايي رسيده‌اند كه از جمله آنها مي‌توان به اجازه دستيابي ايران به معادن اورانيوم ونزوئلا اشاره كرد.
چاوز با توجه به قدرت نفتي خود، نفوذ منطقه‌اي زيادي را به دست آورده بود و آمريكا به عنوان بزرگ‌ترين بازار صادراتي ونزوئلا در اين‌كه اجازه نداد تا ونزوئلا محور سياسي آمريكاي جنوبي شود، درست عمل كرد، اما اين نگراني هنوز هم ادامه دارد.