بوش در اجلاس اخير گروه 8 در سن‌پطرزبورگ روسيه، پس از اين‌كه به پشت صندلي مركل، صدراعظم آلمان رفت، دست‌هايش را روي شانه‌هايش گذاشت و به نظر شروع به ماساژ دادن او كرد. مركل هم دست‌هايش را بالا برد و شروع به ادا درآوردن كرد. رسانه‌ها و افكار عمومي هنوز هم در پي بردن به معني اين رخداد مانده‌اند!

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، نيويورك‌تايمز نوشت: رسانه‌هاي آلماني، عملي را كه روزنامه «بيلد زيتونگ»، اقدامي عاشقانه خوانده بود، تقبيح و محافظه‌كاران و ليبرال‌هاي آمريكا هم از آن انتقاد كردند.
اين امر به اقدام بوش خلاصه نمي‌شود و تنها جزيي از روند جديد تماس‌هاي فيزيكي ناآشناي سياستمداران در ماه‌هاي اخير است.

ولاديمير پوتين در همين ماه در مسكو در كرملين با پسر پنج ساله‌اي به احوالپرسي پرداخت و در همين حين، پيراهنش را بالا زد و شكمش را بوسيد. او بعدها حركتش را عملي احساسي و بي‌اختيار خواند. او در يك كنفرانس خبري گفت: «اين كودك بسيار مستقل و جدي به نظر مي‌رسيد. من خواستم مثل يك بچه گربه او را نوازش كنم».
در ماه آوريل در سياتل، زماني كه يكي از ناظران بوئينگ، كلاهي را به «هو ژينتائو»، داد، رئيس‌جمهور چين با در آغوش كشيدن كامل وي، به او پاسخ گفت.
يك مشاور دولتي نيز به علت اين‌كه يكي از همكارانش مرتب گردن او را لمس مي‌كرد، محل كارش را عوض كرد.

آيا رهبران جهان ديوانه شده‌اند؟
زمان زيادي از آن دوران نمي‌گذرد كه سياستمداران تا حد امكان، روابط فيزيكي خود را با بقيه محدود به دست دادن خشك و خالي كرده بودند.
حال چگونه كار از آنجا به بوسيدن شكم و... رسيده است؟
بايد گفت كه اين امور، تصادفي نيست. مشاوران سياسي مرتبا سياستمداران را تشويق مي‌كنند در صورت لزوم، طرف مقابل را در آغوش بگيرند. «فرانك لونتز» يك مشاور سياسي جمهوريخواه مي‌گويد كه او مشتريانش را هميشه تشويق به در آغوش كشيدن طرف‌هايشان مي‌كند.

وي مي‌گويد: «من به سياستمداران مي‌گويم كه نياز به روابط فيزيكي بيشتري دارند، تا بتوانند تأثير بيشتري نيز داشته باشند. به نظر من ايجاد سبك فيزيكي در سياست، كار مثبتي است».
او مشاور «رومانو پرودي»، نخست‌وزير جديد ايتاليا در انتخابات اخير ايتاليا نيز بوده است.

اين‌كه يك مشاور سياسي آمريكايي، يك ايتاليايي را تشويق به تماس فيزيكي بيشتر كند، كمي عجيب است. آمريكايي‌ها در بيشتر طول تاريخشان، از رابطه فيزيكي با غريبه‌ها خودداري مي‌كرد، حال آن كه در فرهنگ مديترانه‌اي، اين سنت بسيار قوي‌تر است.
«آلن پيس»، يك مدير رسانه‌اي براي سياستمداران و تجار، مي‌گويد: اين امر هم‌اكنون كمي نرم‌تر شده است. در طول زمان، دست دادن نيازمند روابط صميمانه بيشتري شد و معمولا دست چپ نيز كه آزاد بود، روي دست ديگر قرار مي‌گرفت.

امروزه بوش معمولا با كسي كه دست مي‌دهد، او را در آغوش گرفته و مي‌بوسد، به گونه‌اي كه او، رايس را در سال 2004 در زمان انتصاب وي به سمت وزير امور خارجه بوسيد و همچنين در مراسم فارغ‌التحصيلي merchant Marine Academy در ماه گذشته نيز سربازي را كه او را مرد خطاب كرد، در آغوش كشيد.

اما به هر حال، باز هم به نظر مي‌رسد كه روابط فيزيكي سياستمداران با بقيه مي‌تواند، باعث ماندگار شدن آنان شود. در آغوش گرفتن «مونيكا لووينسكي» توسط «بيل كلينتون» در زمان بحران كاخ سفيد، به تصوير مشهوري تبديل شده بود كه نشان مي‌دهد، همه اين حركات نيز مثبت نخواهد بود. براي مثال؛ بوش به خاطر ماليدن سر يك مرد كچل مورد انتقاد سياستمداران قرار گرفت؛ حركتي كه آقاي «لونتز» هم آن را تأييد نكرد.

لونتز مي‌گويد: «بعضي كارها صورت خوبي ندارند و گاه مي‌تواند، باعث زدگي ديگران از شما شود تا شادي آنان»؛ درست مانند حركت بوش در مورد مركل.