شايد بسياري از ما هنگامي كه روز معلم فرا برسد، در كنار يادآوري ارزش‌هاي والاي اين شغل شريف، به انديشه تبريك اين روز به معلمان خود، دوستان معلم خود و يا فرزندانمان باشيم و يا شايد در انديشه هديه‌اي و شاخه گلي خوشبو براي اين جامعه‌سازان و فرهنگ‌سازان، اما شايد اندكي و تنها اندكي از ما در اين فكر باشيم كه معلمان ما سنگ صبور غم‌ها، نگراني‌ها، دردها و نداري‌هاي ما و فرزندان دانش‌آموز ما نيز هستند.

يكي از بينندگان «بازتاب» كه به نظر مي‌رسد، از معلمان دلسوز جامعه ماست، با ارسال تصوير نامه زير مي‌نويسد: «به مسئولان بگوييد، به حق امثال اين دانش‌آموز نيز بايد رسيد»، حقي كه بر گرده دولت و عهده ملت، سنگيني مي‌كند؛ حقي كه شايد همه مردم، ‌حتي كساني كه فرزندان خود را در مدارس آزاد و غيردولتي بر سر ميز شاگردي معلمان مي‌نشانند، در مناسبت‌هايي از سال ادا كنند و در جشن شكوفه‌ها و مانند آن، شادي‌هاي خود را با اين دسته از دانش‌آموزان صاحب حق و نيز با دولت! تقسيم كنند و دولت را در انجام بخشي از وظايف اصلي خود كه تأمين حداقل وسايل آرامش و راحت زندگي براي شهروندان است ياري كنند، اما بگوييد دولت‌هاي گذشته و حال و آينده، چگونه از سنگيني اداي اين حق، رهايي مي‌يابند؟

آيا براي كشوري مانند ايران هسته‌اي با اين همه منابع خدادادي و نيروي انساني پويا، خواسته زياد و بزرگي است؟ آيا نمي‌توان با اصلاح بنيادي نظام بوروكراتيك بيمار كشور، كه هر سياستمداري را با هر وابستگي و انديشه حزبي، براي دادن اين حق و حقوق، تنها پس از مدتي ناتوان و بيمار مي‌كند، فكري براي برخورداري همه ملت از حداقل وسايل آرامش و راحت زندگي كرد؟

به يقين، پاسخ اين پرسش‌ها، ‌در دنيا و آخرت، بر گرده و عهده همان‌هاست كه گفته شد و اميد كه شايد سنگيني آن را احساس كنند.
اگر چنين شود هديه‌اي ارزشمند از سوي مديران جامعه به معلمان عزيز كشور است.