حجتالاسلام احمد نجمي
«مهدويت» در قرن اخير، پديدهاي بود که بيش از همه، دشمنان را ابتدا به فکر و تأمل و سپس به مبارزه وادار کرد. آنان به خوبي واقعيت «انتظار» را عجين با خون شيعيان يافتهاند و «ظلمستيزي» را برخواسته از اين اعتقاد ميدانند. از اين رو به مبارزه با حقانيت شيعه با محوريت تشيع پرداختند. البته مبارزه نيز راههاي مختلفي دارد؛ انکار مهدويت، تشکيک در مسائل مختلف مهدويت و ايجاد انحراف در اين واقعيت را طي سالهاي گذشته به خوبي مشاهده کردهايم. کم نبودند جريانهايي که هر يک با تمسک به مهدويت ظاهر ميشدند و منتظران حضرتش را فريب ميداند. پس دفاع از اصل مهدويت و آفتزدايي و آسيبشناسي ضرورتي اجتنابناپذير است.
پس از مقدمه فوق، به امري اگرچه ظاهرا جزيي، اما مهم اشاره ميکنم و اميد دارم که مورد توجه متوليان و مسئولان امر قرار گيرد.
مسجد مقدس جمکران، مأواي منتظران و محل راز و نياز ميليونها عاشقي است که شکوائيه دوري از معشوقشان را به حضرت باري تعالي ارائه ميدهند. در صحت اصل اين مسجد شکي نيست و سيره مستمر علما و مراجع، در تشرف مرتب و حتي پياده و کرامات عديده، مؤيد اين مسجد است.
اما طي سالهاي گذشته برخي تحرکات در اين مسجد مشاهده شده است که بيم انحراف و خدشهدار شدن اصل آن وجود دارد. دو سال پيش در محراب ـ که محل اوليه مسجد نيز هست ـ شيشهاي نصب شد و به شکل عوامفريبانهاي مزين به چراغهاي سبز نيز گرديد. زوار در پشت شيشه صف کشيده و آن محل را زيارت ميکردند. اگرچه علت اين اقدام عجيب هيچگاه مشخص نشد، اما مقدمه انحراف خطرناکي بود که بارها از سوي علما، به توليت مسجد جمکران گوشزد شد و متأسفانه مورد بيتوجهي قرار گرفت. تا آنکه آيتالله مکارم شيرازي که يکي از زائران دائمي اين مسجد هستند، در پايان درس خارج خود گفتند: «اخيرا در محراب مسجد جمکران يک تشکيلات شيشهاى سبزرنگ و چراغ و... درست کردهاند که کمکم به صورت امامزادهاى درآمده است. مردم براى بوسيدن اين شيشه صف ميکشند، کساني هم هنگام دور شدن عقب عقب ميروند مثل کارى که در حرم امامان و امامزادهها ميکنند. بعضيها هم فاتحه ميخوانند، عدهاى تعظيم ميکنند، بعضي از عوام هم ميگويند اينجا قبر حضرت وليعصر(عج) است. حتما چند سال ديگر هم فردى پيدا ميشود و کتابي مينويسد که 70 نفر از اوتاد در اينجا دفن شدهاند. هرکس مرتکب اين کار شده اشتباه کرده است، اين ضربهاى به مسجد جمکران است».
بلافاصله اين تشکيلات از محل محراب جمعآوري شد. البته هيچ کس راضي نبود که کار به اينجا ختم شود اما ...
آناني که موفق به زيارت مسجد جمکران شدهاند، همواره شاهد تجمع بسياري از زوار به ويژه جوانان در کنار چاهي با عنوان «چاه عريضه» هستند. واقعيت اين چاه و سند آن چيست؟ در مفاتيح الجنان و تحفةالزائر از امام صادق(ع) روايتي نقل شده است: «هرگاه تو را حاجتي به سوي خداي تعالي باشد يا از امري خائف و ترسان باشي در کاغذ بنويس {يک دعا وارده} و سپس حاجت خود را ذکر کني. پس کاغذ را در ميان آب جاري يا چاهي بينداز که حقتعالي به زودي فرج کرامت فرمايد».
اينک اين سؤال جدي مطرح است که:
1ـ آيا اختصاص يک چاه مشخص و ايجاد بنائي بزرگ بر روي آن و نصب چراغهاي سبز و تابلوهاي عديده بدعت نيست؟ چرا مومنين بايد تصور کنند که هر جاي دنيا که باشند بايد عريضههاي خود را فقط به اين چاه بيندازند؟ برخي نيز تصور مي کنند اين چاه تنها راه برقراري ارتباط با حضرت وليعصر(عج) است! اين کار انجام شده در مسجد جمکران، همچون اقدام آن فرد معلومالحالي است که در کتابهايش، آدرس محل سکونت حضرت وليعصر(عج) را در فلان خيابان و کوچه مدينه معين کرده است!!
2ـ با چه مجوزي اين چاه را تبديل به يک محل مقدس و زيارتگاه کرده اند؟ در فرمايش امام صادق(ع) براي چاه يا آب جاري هيچ تقدسي ذکر نشده است. آيا اين اقدام يک انحراف علني نيست؟ چرا بايد شاهد ترويج انحرافات از سوي مراکز ديني باشيم و ناجوانمردانه مردم متدين کشور ما از سوي معاندان به ظاهر روشنفکر متهم به پيروي از خرافات شوند؟ اين کج سليقگيها تا به کي ادامه خواهد داشت؟ چرا بايد احساسات پاک منتظران حضرت مهدي به اموري بيپايه و اساس هدايت شود؟
اين عملکرد تلخ تا به حال مکررا از سوي علما به مسئولان مسجد جمکران گوشزد شده است و اميدواريم تجربه سابق تکرار نشود. همچنين از متوليان امر انتظار ميرود با توجه به تبليغات وسيع وهابيت عليه آيين تشيع و حساسيت مسئله «مهدويت» در جامعه، اصل ثابت شده و متقني همچون مسجد جمکران را با کارهاي بيپايه و انحرافي نيالايند و بهانه به دست دشمنان تشيع ندهند.
نسخه چاپي خبر
ارسال به دوستان
